 |
|
شنبه
خيلي خوب،مهربان، نه! خيلي مهربان. خيلي نيکوکار و خيرخواه. بخشنده، متواضع، قانع و دانا. امّا خيلي زياد، اصلاً همان خيلي خوب، امّا « خيلي خوب» براي او کافي است؟ نيست. **** يكشنبه
اگر کودکي بپرسد که چرا به كسي ميگويند دانشمند، و چطور اينقدر مشهور ميشود؛ به او چه پاسخ مي دهم؟ گوشه اي از دانشش را مي گويم؛ و او خيره نگاهم مي کند. از اکتشافات عجيبش مي گويم؛ باز خيره نگاهم مي كند. دست آخر مي گويم که نمره هاي حسابش هميشه بيست بوده. و آن قدر مهربان بوده، که هميشه خوردنيهايش را با همكلاسيهايش تقسيمميکرده. كودك، شگفتزده نگاهم ميکند. برق تحسين در چشمهايش ميدرخشد. و آرزوي مثل او شدن در دلش موج ميزند. و من شرمنده، که آن دانشمند را توصيف نکردهام؛ کوچک کردهام؛ شکستهام. |
 |
|
| **** دوشنبه
در هرچه خوبي است، او بهترين بود.در مهرباني، خيرخواهي، گذشت، اخلاق، دانش. امّا اينها براي توصيف او كافي نيست. او جاي ديگري است. به دنبال کتابي هستم، که او را تو صيف کند؛ كه آرامم کند. امّا اين کتاب ها او را نشناخته اند. آخر، کجاي وسعت دريا در تصوّر ماهي كوچك تُنگي جاي ميگيرد؟ **** سهشنبه
پيدا کردم؛ وصفي که بزرگي او را مي نمايد، بي آن که آشکارش کند. - که در خورشيد نمي توان خيره شد - امروز پيدا کردم: « خدا در قرآن، حضرت فاطمه را ستوده »1(1) اشاره دارد به آيات بسياري در قرآن کريم، که با توجه به توضيح مفسّرين حقيقي کلام خدا، يعني پيامبر و امامان معصوم، خداوند در آن آيات درباره ي مقام بلند و بزرگي مرتبه ي حضرت صدّيقه ي طاهره -سلام ما بر او- سخن گفتهاست. اين آيات و توضيحات آنها، در كتابهاي مختلفي جمعآوري شدهاست؛ و از آن جمله كتاب « فاطمهي زهرا » نوشتهي محقّق بزرگ معاصر، مرحوم علّامهي اميني. |
||
