آنان چنين مي‌انديشيدند. امّا اينك اگر بودند و مي‌ديدند ... آه كه اگر بودند و مي‌ديدند كه وقتي خداوند به بركت پيامبرِ خاتمش، گنجينة نهاني سرّ خويش را براي مردم آشكار كرد؛ چگونه آن گوهر گرانقدر را به پاره سنگي بي‌مقدار، شكستند.

آه! كه اگر بودند و مي‌ديدند كه چگونه خورشيد وجود تو، تنها و بي‌كس و با دلي خونبار از ظلم و ستم مردمان، غريبانه در خانة خويش غروب مي‌كند؛ چه خون دل‌ها مي‌خوردند و چه فريادهاي حسرت كه از دل بر مي‌آوردند.

آه! اي حبيبة خدا و برگزيدة او! چگونه توانستند؟ چگونه توانستند تنهايي تو، غربت تو و ناله‌هاي تو را ببينند، بشنوند و هيچ نگويند؟!

آنان، به جاهليّت گذشتة خويش بازگشته بودند. و كينه‌شان از شما خاندان پيامبر، بسي عميق بود. حق الهي شما را غصب كردند و به دست شيطان سپردند.

اين را مي‌دانم كه ناله و فريادِ تو كه دل فرشتگان را خون مي‌كند در گوش‌ديوسيرتان تأثيري ندارد؛ امّا بازهم، بازهم مي‌پرسم كه آخر چگونه توانستند؟! آه اي فاطمه! اي گل نازنين پيامبر! چگونه توانستند كه تازيانة ظلم را بر بازوي پاك تو فرود آورند؟!